چگونه از نظریهی باختین و روایتشناسی برای نگارش رمانهای تأملانگیز استفاده کنیم
آن دسته از نویسندگان ادبیات داستانی که در پی نوشتن رمانهای متمایز و اثرگذار هستند، اغلب میپرسند «چگونه میتوان رمانی متفاوت نوشت، رمانی که موضوع و سبک نگارش آن با آنچه خواننده پیشتر در حوزهی ادبیات داستانی تجربه کرده است، فرق داشته باشد؟». پاسخی که در این کارگاه به این پرسش میدهیم این است که نگارش رمان نومایه با استفادهی خلاقانه از نظریههای ادبی میسّر میشود. هر نظریهی ادبی، تعریف معیّنی از چیستی ادبیات و کارکرد آن به دست میدهد. پس از اشراف به نظریهها، در گام بعدی باید تکنیکهای متناسب با آن نظریهها را بشناسیم و به کار ببریم تا بدین ترتیب بتوانیم به سبکی فردی در رماننویسی نائل شویم.
این کارگاه چهار جلسه خواهد داشت و در آن به دو نظریهی ادبی خواهیم پرداخت که عبارتاند از نظریهی باختین دربارهی رمان چندصدایی و نظریههای روایتشناسی.
نکات مهم:
۱. این کارگاه برای تدریس نقد ادبی نیست. هدف این است که ببینیم رماننویس زمانهی ما با آگاهی از نظریههای ادبی چگونه میتواند رمانهای تکنیکیتر و تأملانگیزتری بنویسد و نهایتاً به سبکی فردی در رماننویسی نائل شود.
۲. در این کارگاه مفاهیم پایهای ادبیات داستانی توضیح داده نمیشوند و لازم است که اعضای کارگاه قبلاً از راه مطالعهی شخصی و غیره حتماً شناخت کافی از عناصر داستان داشته باشند.
۳. هر جلسهی کارگاه به مدت یکساعتونیم خواهد بود و چهار بخش خواهد داشت که زمانبندی آن به شرح زیر است:
جلسات اول و دوم:
جلسات سوم و چهارم:
۴. در این کارگاه ارجاعاتی به رمان چراغها را من خاموش میکنم، نوشتهی زویا پیرزاد، خواهیم داشت و بخشهای کوتاهی از آن را میخوانیم. لذا اعضای کارگاه باید قبلاً این رمان را مطالعه کرده و هنگام برگزاری کارگاه آن را در دسترس داشته باشند.
۵. این کارگاه به صورت حضوری و آنلاین در تاریخ و زمانهای زیر برگزار میشود:
اطلاعات بیشتر و نامنویسی: ۰۹۱۹۳۳۹۹۱۰۵
برچسب:
نویسنده: کاوه نصیری